คนที่ไม่เก่งอะไรเลย...วันนึงมันจะเก่งได้ไหม วันนี้เข้าอายุ33ปีเศษเป็นคนที่ยังต้องเพิ่งพาคนอื่นไม่มีอะไรที่สามารถทำได้ด้วยตัวเองใช้ชีวิตที่ผ่านมาหลงระเริงกับสิ่งเร้าภายนอกไม่มีอะไรเป็นของตัวเองสักอย่างเคยใช้ชีวิตติดลบเป็นหนี้ทำงานพลาดจนเป็นปัญหาให้คนอื่นต้องมานั่งแก้ไขเรื่องของตัวเองผ่านมาสิบกว่าปีตั้งแต่เรียนจบยังไม่เคยหารายได้จากความทุ่มเทของตัวเองเลยแม้แต่บาทเดียว จนมาถึงวันนี้....แค่มีความโชคดีของคำว่าเพื่อนที่เขาช่วยชีวิตเราอยู่เราอยากทำอะไรที่มาจากความสามารถของตัวเองบ้างในวัยขนาดนี้แล้วยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองชอบหรือไม่ชอบอะไรมีความสามารถอะไรทำอะไรได้บ้าง นี่แหละครับคำว่าเสียเวลาชีวิตที่แท้จริง ตอนนี้มีแค่ความโชคดีอย่างเดียวที่เพื่อนไม่เคยทิ้งเราแต่มันมีเหตุผลและไทมไลน์ในชีวิตแล้วละ เราต้องขยับและลองหาอะไรใหม่ๆทำดีกว่าปล่อยให้ชีวิตคิดไม่ได้ไปเรื่อยๆจนสี่สิบห้าสิบปี ณ วันที่เข้ามาเขียนบล็อคนี้ชีวิตก็ยังไม่มีอะไรเป็นของตัวเอเหมือนเดิมแต่ผมมีกรอบเวลาในชีวิตเข้ามาแล้วภายใน5ปีนี้ต้องทำอะไรสักอย่างที่มันจะทำให้ผมมีชีวิตเป็นของตัวเองและต้องพึ่งพาตัวเองให้ได้ ถ้าวันนึง...